کوچک و کفشهای پاشنه بلند سفید و تمام شلوارهای لی پاچه بالا، تمام

کلاسهای ساعت ده صبح، تمام برگهای پاییزی و تمام بادهای سوزدار.

لعنت به عشقهایی که جرات ابرازشان نیست چون همه چیز به تو می

گوید که این غلطهای زیادی به تو نیامده. لعنت به شبهای تنهایی و

تصویرهایی که در ذهن ثابت می مانند و هیچ جا نمیروند.

پ.ن: شاید نزدیک یک سال بود که ننوشته بودم امیدوارم ادامه پیدا کنه...